Friday, October 9, 2015

The Walk - தி வாக் - திரைப்பட விமர்சனம் - 2015


It is not possible; but I can do it.
இந்த ஒற்றை லைன்தான் படமே..


வாவ்.. வாவ். வாவ்.. என நொடிக்கு நொடி நம்மை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தி, பிரமிப்பின் உச்சத்திற்க்கு கொண்டு சென்று, விழிகளை அப்படியே டென்ஷனில் நிலைகுத்தி உறைய வைத்திருக்கும் படம்தான்  தி வாக்



ஃபிலிப் பெடிட் என்ற சிறுவன், சர்க்கஸில் கயிற்றின் மேல் மற்றவர்கள் நடப்பதை பார்த்து வியப்புற்று, தானும் அவ்வாறு நடக்க பயிற்சி மேற்கொள்கிறான். அந்தக்கலை தனக்கு கைவந்த உடன், பல உயரமான இடங்களில் பயிற்சி மேற்கொள்கிறான். மரங்களுக்கு இடையில், நதிகளுக்கு இடையில் என பல இடங்களில் கயிறு கட்டி நடந்திருந்தாலும் அவனுக்கு அது போதுமானதாக இல்லை. அவனது தேடலும் ஆர்வமும் அதுக்கும் மேல அதுக்கும் மேலஎன்று உசுப்பேற்றிவிட ட்வின் டவரின் மேல் காதல் கொள்கிறான். எப்படியாவது அந்த இரட்டை கோபுரங்களுக்கு இடையே கயிறு கட்டி நடந்து விட வேண்டும் மிகப்பெரிய இலட்சிய ஆவல் கொள்கிறான். அவனது இலட்சிய வேட்கை வென்றதா? இல்லையா என்பதுதான் மீதிக்கதை.

இது ஒரு உண்மைக்கதை.  To reach the clouds என்ற பெயரில் ஃபிலிப் எழுதிய புத்தகத்தை மையமாக வைத்தே இந்தப்படத்தின் திரைக்கதை அமைக்கப்ப்ட்டுள்ளது.
நிஜத்தில் நடந்த ஒரு விஷயத்தை மையமாக கொண்டிருப்பதால் மனதிற்கு இந்தப்படம் இன்னனும் நெருக்கத்தில் அமர்ந்து கொள்கிறது.


படத்தின் டிரெயிலர் வெளியான போதே பிரமிக்கத்த வகையில் உலகம் முழுவதும் பெரும் பாரட்டை பெற்றது. அந்த எதிர்பார்ப்புக்கு கொஞ்சமும் குறைவைக்காமல் தன் அசுர உழைப்பினால் ஆடியன்ஸுக்கு பெரும் விஷுவல் ட்ரீட்டை படைத்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

கேமரா ஒர்க், சிஜி ஒர்க், எடிட்டிங், பேக்கிரவுண்ட் ஸ்கோர் என ஒன்றுக்கொன்று ஒலிம்பிக் ரிங் போல பின்னிப்பிணைந்து நம்மையும் ஆறாவது ரிங்காக தனக்குள் பிணைத்துக் கொள்கிறது. அத்தனை துறைசார்ந்த வல்லுனர்களும் தங்கள் உழைப்பை அசுரத்தனமாக கொட்டி இருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட உழைப்பு இருந்தால் மட்டும்தான் இப்படிப்பட்ட ஒரு அவுட்புட்டை திரையில் கொண்டு வர முடியும்.

கிராஃபிக்ஸ்தான் படத்தின் உயிர்நாடி என்றாலும், எந்த ஒரு காட்சியிலும் இது கிராஃபிக்ஸ் என்று நாம் ஒரு நொடி கூட அசட்டை செய்யாமல், இது நிஜமோ? என நம்மை நம்ப வைத்து, படபடக்க வைத்திருப்பதுதான் இந்தப் படத்தின் மாபெரும் வெற்றி.



ட்வின் டவருக்கு முதலில் சென்று, அந்த இரும்புக்கம்பியில் கால் வைத்து ஃபிலிப் எட்டிப்பார்க்கும் நொடியிலேயே எனக்கெல்லாம் அட்ரினல் வெகு வேகமாக பம்ப் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டது.  அங்கு தொடங்கிய படபடப்பு ஐயையோ என்ன ஆகுமோ என்ற டென்ஷன் இறுதிவரை ஒரு துளி கூட குறையவில்லை என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். செம்ம்ம்ம ஸ்க்ரீன் ப்ளே...

போலீஸ் பர்மிஷன் இன்றி எகியூப்மெண்ட்களை தூக்கிப்போவது, ட்வின் டவரில் உளவு வேலை பார்ப்பது என ஒவ்வொரு சீனும் திரைக்கதையை அப்படியே தூக்கிக்கொண்டு போய் 110வது மாடியில் நிற்க வைக்கிறது. ஒரு காட்சியில் போலிஸுக்கு பயந்து பிலிஃப்பும் அவர் நண்பரும் அந்த ஷீட்டுக்குள் ஒளிந்துக்கொண்டு ஆழத்தை காட்டும் காட்சியில் எல்லாம் தியேட்டரே உறைந்து போய்தான் இருந்தது. இந்த டென்ஷன் போதாது என்று ஃபிலிப்புக்கு காலில் வேறு ஆணி குத்திவிட, இன்னமும் நமக்கு பி.பி, எகிறியது. ஆனால் அப்போது கூட விடாப்பிடியாக இல்லை நான் என்ன ஆனாலும் நடந்துதான் தீருவேன் என்ற உறுதியை இறுதி வரை கைவிடாத அந்த ஹீரோயிசம்தான் என்றைக்கும் நினைவில் நிற்கும்.. வெல்டன் ஃபிலிப்.

3டி என்றவுடன் கண்ணை குத்துவது போல் ஜிம்மிக்ஸ் வேலை எல்லாம் காட்டாமல், நமக்கு அந்த ஆழத்தையும், உயரத்தையும் காட்ட 3டியை உபயோகப்படுத்தி இருப்பது பிரமிப்பான அனுபவத்தை தருகிறது.

ட்வின் டவர்களுக்கு இடையில் ஃபிலிப் நடக்க முதல் அடி எடுத்து வைக்க ஆரம்பிக்கும் நொடிகளில் நமக்கு ஏற்படும் படபடப்பை வார்த்தைகளால் அவ்வளது எளிதில் சொல்லிவிட முடியாது. இங்கிருந்து அங்கு போவது, பின் அங்கிருக்கும் போலீஸுக்கு தண்ணி காட்டியபடி இங்கு வருவது. நடுவில் படுப்பது, காலை மடக்குவது என ஃபிலிப் பயம்காட்டிக்கொண்டிருக்க, இது போதாது என்று ஒரு கழுகு பறந்து ஃபிலிப்பின் அருகே வருவது, தீடீரென ஒரு கம்பி தன் இழுவிசையை படீரென இழப்பது என ஒவ்வொரு செயலும் நமக்கு விஷுவல் விருந்து ப்ளஸ் டென்ஷன் மருந்து.

முதல் சல்யூட் கயிற்றுக்கு, இரண்டாவது பில்டிங்குக்கு, மூன்றாவது ரசிகர்களுக்கு என ஃபில்ப் சல்யூட் வைக்கும் காட்சியில் எல்லாம் தியேட்டரில் அப்படி ஒரு க்ளாப்ஸ். வசனங்களே இன்றி விஷுவல்ஸ்க்கு இப்படி ஒரு கைத்தட்டல் கிடைத்து இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். மெளனத்தை விட மேன்மையான இசை என்ன இருந்துவிடப்போகிறது? என்பதை இந்தப்படம் சொல்லும் சைலண்ட் ஷாட்ஸ்ஸில் இருந்து உணார்ந்துக் கொள்ளலாம்.

எங்கு இசை வேண்டுமே ஆங்கு ஆர்ப்பாரித்து, எங்கு மெளனம் பேச வேண்டுமோ அங்கு சைலண்ட் ஆகி, இசை நமக்குள் ஆயிரம் உணர்வுகளை டிரான்ஸ்மிஷன் செய்கிறது. இப்படி ஒரு படம் எடுப்பது என்பது நிச்சயம் வாழ்நாள் சாதனையாகத்தான் இருக்கும். இப்படி ஒரு படத்தை நம்மால் எடுத்து விட முடியாதா என்று திரைத்துறையில் இருப்பவர்கள் அத்தனை பேரையும் ஒருசேர பெருமூச்சு விட வைக்கும்படியான ஒரு படம் இது.

மொக்கை தியேட்டர்கள், 2டி, டிவிடி, என எந்த வகையில் பார்த்தாலும் இந்தப்படத்தின் பேரனுபவத்தை இழந்துவிடுவீர்கள். தயவு செய்து பிரமாதமான ஒலி ஒளி அமைப்புடைய 3டி தியேட்டரில் சென்று பாருங்கள். வாழ்வில் மறக்க இயலாத ஒரு பேரனுபவத்தை அடைவீர்கள்.



4 comments:

Jnelson Babu said...

POST SUPER THAMBI

மணிகண்டவேல் said...

// Jnelson Babu said...
POST SUPER THAMBI //

thank you anna

Jackiesekar said...

மிக அற்புதமாக பதிவு செய்து இருக்கின்றீர்கள் வாழ்த்துகள். நன்றி.

மணிகண்டவேல் said...

//Blogger Jackiesekar said...
மிக அற்புதமாக பதிவு செய்து இருக்கின்றீர்கள் வாழ்த்துகள். நன்றி.//

நன்றி ஜாக்கி சார்...

இதையும் படியுங்கள்