Saturday, September 28, 2013

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் – மிஷ்கின் என்ன சொல்லுறது உங்களை?


பாடாவதி காமெடிப்படங்கள்தான் டிரெண்ட் எனத் தெரிஞ்சும், ஏற்கனவே ஒரு சூப்பர் டூப்பர் பிளாப் கொடுத்தும், விநியோகஸ்தர்கள் வரமாட்டாங்க, தியேட்டர் கிடைக்காதுன்னு க்ளியரா தெரிஞ்சும் தன்னோட அடுத்தப்படத்துக்கு எந்த காம்ப்ரமைஸும் பண்ணிக்காம இதுதான் என் படம்ன்னு தைரியமா துணிஞ்சு ராவா ஒரு படத்தை கொடுத்ததுக்கே தாராளமா சல்யூட் பண்ணலாம் மிஷ்கினுக்கு.

முதல் டாப் ஆங்கிள் ஷாட்டில் இருந்தே கவிதை சாரி கதை தொடங்கிவிடுகிறது. ராஜமெளலி எல்லாம் தன் படத்தில் முத்திரை போன்றொரு சிம்பல் குத்துவார். ஆனால் மிஷ்கின் மட்டும்தான் ஒவ்வொரு ஷாட்டிலும் இது மிஷ்கின் படம் என ரசிகனை சொல்ல சொல்லுவார். டிபிக்கல் மிஷ்கின் டச். மெல்ல நகரும் டிராலி, வைட் ஆங்கில் மூவிங், நீண்ட ஸ்லோ ஷாட்ஸ், பிக்ஸ்டு ப்ரேம்க்குள் கதை சொல்லுதல் என மிஷ்கின் கையாளும் கதை சொல்லி திறன்கள் எப்பவுமே சுவாரஸ்யமானவைதான்.


போலீஸாரால் சுடப்பட்ட மோசனான கொலைகாரனான உல்ஃப் என்ற மிஷ்கினை, ஒரு நாள் இரவில் மருத்துவம் பயிலும் ஸ்ரீ என்ற மாணவன் காப்பாற்றுகிறான். அதன் பின் நடக்கும் சம்பவங்கள் இருவர் வாழ்வையும் புரட்டிப்போடுகின்றன. என்ன என்ன நடக்கிறது என்ற கதைக்களத்தை விஷுவலாக பார்த்தால் மட்டும்தான் அந்த அனுபவத்தை உங்களால் ரசிக்க முடியும்.

வெறும் எபெக்ஸ்ட்ஸ் ஒரு கதையை நகர்த்தி கேள்விப்பட்டு இருக்கிறீர்களா? இந்தப் படத்தில் அதற்கு விடை இருக்கிறது. பின்னணி இசை எப்படி அமைய வேண்டும் என்று பாடம் பயில இந்தப்படம் வழிகோலி இருக்கிறது. இளையராஜா என்ற ஒரு மாபெரும் இசை ராட்சசனுக்கு இந்தப்படம்தான் ஓரவிற்கு தீனியிட்டு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு தீமும் ஒவ்வொரு ரகம்.

ஓநாயின் மீது ஆட்டுக்குட்டி இரக்கப்படும் போது ஒரு தீம் மியூசிக், ஓநாயின் மீது ஆட்டுக்குட்டி கோவப்படும் போது இன்னொரு தீம், போலீஸின் பார்வையில் ஓநாயின் போக்கு திரிக்கப்படும் போது மற்றொரு தீம் மியூஸிக், கண் தெரியாதவர்களின் பார்வையில் ஓநாய் சித்தரிக்கப்படும் போது மாறும் தீம் மியூஸிக், இறுதியில் கடமையை கைமாற்றும் போது வெர்டிக்கலாக மாறும் தீம் மியூஸிக்  என இளையராஜா அசுர உழைப்பை கொட்டி இருக்கிறார்.

ஓட்டம், ஒளிதல், ஒதுங்குதல், பதுங்குல், பாய்தல், மிரட்சி, ஆசை, வெறி, கோபம், சாந்தம், பொறுமை என இந்தப்படத்தில் வெளிப்படும் அத்தனை மனித குணாதிசயங்களுக்கும் இசையால் உருவ மூட்டமுடியும் என்பது இளையராஜாவால் மட்டுமே செய்ய முடிந்த இசை அதியசம்.. ஒவ்வொரு ஷாட்டிலும் மாறும் குணாதிசயங்களுக்கு ஏற்ப இளையராஜாவின் வயலின் வளைந்து நெளிந்து ஓடுகிறது. அவரது மியூசிக் நோட்ஸ்ஸை ஒரு முறை கண்ணால் பார்க்க முடிந்தால் என் ஜென்மம் சாபல்யமடையும்

 
யுத்தம் செய் திரைப்படத்தில் செய்த அதே தப்பைத்தான் மிஷ்கின் இந்தப்படத்திலும் செய்திருக்கிறார். அதாவது முக்கால்வாசி படம் நிறைவடையும் வரை ஏன் இப்படி பண்றாங்க? யார் இவங்க? அப்படிங்கிற தெளிவற்ற உணர்வு ஆடியன்ஸுக்கு இருந்துக்கிட்டே இருக்கு. யார் இந்த கண் தெரியாதவங்க? இவங்களை ஏன் தூக்கிட்டு ஓடணும்? அப்படிங்கிற ஒரு கேள்வி மனசுக்குள்ள இருந்துக்கிட்டே இருக்கிறதால முழுசா படத்தோட ஒன்ற முடியாம போய்டுது.

மருத்துவம் படிக்கிற ஸ்ரீக்கு குண்டடிபட்ட ஒருத்தனை அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில சேர்க்கணும் அப்படிங்கிறது கூடவா தெரியாம இருப்பாரு? அத்தனை அவசரமா ஏன் தன்னோட வீட்டுல கொண்டு வந்து சேர்க்கணும்? என்னதான் மனிதாபிமானம்ன்னாலும் வீட்டுலையே ஆபரேஷன் பண்ற அளவுக்கு டூமச் கேரக்டரைசேஷன் என்று நினைக்கத்தோன்றுகிறது. அதே மாதிரி அந்த இடுகாட்டு காட்சியும், அதுக்கான லீட் சீன்ஸ்லையும் கொஞ்சம் கத்தரி போட்டு இருந்தால் அந்த இடம் இன்னும் க்ரிஸ்பாக வந்திருக்கும். போரடிக்குதுன்னு சொல்லக்கூடிய இடம் அது ஒண்ணுதான்.

ஒண்ணுன்னு சொல்லி ஸ்ரீ, மிஷ்கினை நோக்கி துப்பாக்கியை நீட்ட, ரெண்டுன்னு சொல்லி மிஷ்கின் துப்பாக்கியை நீட்டுற சீன் வெகு அமர்க்களம். காமெடியே இல்லாத படத்தில் போலீஸ்காரங்க சுடப்படும் போது கொடுக்கிற எக்ஸ்பிரஷன்ஸ் டயலாக் எல்லாம் மத்தாப்பூக்கள்.

ஏதோ ஒரு பிளாஷ்பேக் சொல்லப்போறாங்கன்னு நினைக்கும் போது அதை மிஷ்கின் ஒரே ஒரு நீண்ட ஷாட்ல சொல்லி இருக்கும் விதம் இன்னமும் மனசுலையே இருக்கு. க்ளோசப் ஷாட்ல நடிக்கத்தெரிந்த ஒரு நபர் என்ற அளவில் மிஷ்கின் இன்னமும் ஆச்சர்யப்படுத்துகிறார். பலபடங்கள் நடித்த அனுபவம் வாய்ந்தவர்களுக்கே வராத கலை அது. அதுவும் மெல்ல இயல்பாக ஆரம்பிக்கும் கதையை, மெது மெதுவாய் உணர்ச்சி மேலிட கண்கள் கலங்கி முகம் இருள சொல்லத்தொடங்க... அட்டகாசம் மிஷ்கின். அதுவும் அந்த பிரேமில் இரண்டு மெழுகுவர்த்திகள் ஒளிவீச... வாவ்.. வாவ்...இருள் சூழ்ந்த ஒருவனுக்கு முன்னால் வெளிச்சக்கதிர்கள்... என்னா ஒரு கம்போசிஷன்!!!

மிஷ்கினுக்கு இரவுகள் மேல அப்படி என்ன காதலோ தெரியவில்லை. முழு படமும் இருளிலேயே வர்றதால இருளை அத்தனை அழகா படம் பிடிச்சிருக்காங்க. அந்த மஞ்சள் டோனும், க்ரே க்ரேடிங்கும் ஒவ்வொரு ப்ரேமையும் அழகோவியமா மாத்தி இருக்கு.

மிஷ்கின் மேல் நிறைய குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தாலும் ஒரு படைப்பை எப்படி அணுக வேண்டும், மக்களுக்கு அதை எப்படி பிரசண்ட் செய்ய வேண்டும் என்ற வித்தையை ஒரு கலாபூர்வமான அனுபவத்தை பயிற்றுவிக்கும் ஆசானாகதான் மிஷ்கினை அணுகவேண்டி இருக்கிறது. சமீப காலத்தில் திரை மொழியை இத்தனை நுணுக்கமாக கையாளும் இயக்குனர் வேறு யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்று தேடித்தான் பார்க்க வேண்டி இருக்கிறது.

ஒரு குத்துப்பாட்டு இல்லை, அநாவசியமான டயலாக் இல்லை, காமெடி என்கிற பெயரில் கண்றாவிகள் ஏதும் இல்லை,  நேர விரயம் செய்யும் சீன்கள் இல்லை, இப்படி அத்தனை குப்பைகளையும் ஒதுக்கி விட்டு மிஷ்கின் தான் நினைத்ததை மட்டும் விடாப்பிடியாக திரையில் வடித்திருக்கிறார்.

ஒன் மேன் ஆர்மி என்பது மிஷ்கின் திரைப்பள்ளிக்கு மட்டும்தான் பொருந்தும் போல. ஒரு ஆர்மி மேனின் கட்டுப்பாடு போல வெகு சிரத்தையாக தான் எழுதியதை எந்த சமசர கோட்பாடுக்குள்ளும் சிக்காமல் அச்சில் வார்த்த்து போல் படைத்திருக்கிறார். 

இந்த திரைமொழியை, ஷாட் பை ஷாட் கதை சொல்லும் திறனை எல்லாம் எத்தனை பேர் புரிந்துகொள்ள போகிறார்கள் எனத்தெரியவில்லை. எல்லா மக்களுக்கும் பாரதியாரின் கவிதைகளும், திருக்குறளும் அப்படியே சொன்னால் புரிந்துவிடவா போகிறது? 

படம் மொக்கை, இது தேறாது, என்று விமர்சிப்பவர்களுக்காகவே ராஜா ராணி வெளியாகி இருக்கிறது. நீங்கள் அங்கே போய் விசிலடித்துக்கொள்ளலாம். இது சினிமாவை நேசிப்பவர்களுக்கான சினிமா. இது உங்கள் ரசனையை ஒருபடி உயர்த்திக்கொள்வதற்கான சினிமா. இங்கே வந்து காமெடியை தேடாதீர்கள். பொண்டாட்டியிடம் சண்டையிட்டு வந்து ரிலாக்ஸ் செய்யவோ, மேலதிகாரியின் திட்டை மறக்க தியேட்டருக்கு வருவதாக இருந்தாலோ, இல்லை வேறு எந்த காரணத்துக்காகவும் தியேட்டருக்கு வருபவராக  இருந்தால் தயவு செய்து ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் ஓடும் தியேட்டருக்கு போகாதீர்கள். இது முழுக்க முழுக்க சினிமாவை ரசித்து ருசித்து கற்றுக்கொள்ள விரும்பும் நபர்களுக்கான சினிமா. தேசிங்குராஜா, வ.வா சங்கம் என்று சில இயக்குனர்கள் ரசிகர்களின் ரசனையை மட்டம் தட்டி கல்லா கட்டிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், ரசிகனின் ரசனையை மேம்படுத்த வந்திருக்கும் படம் இது.

கர்வம் கலைஞனின் சொத்து என்று சொல்லுவார்கள். உண்மையாகவே மிஷ்கின் கர்வமாக நடந்துக்கொள்ளட்டும். அதில் ஒன்றும் தப்பில்லை.
 


Wednesday, September 25, 2013

6 மெழுகுவர்த்திகள்


                      




ஈரானிய சினிமா, ஜப்பான் சினிமா, கொரியன் சினிமா, என உலகளாவிய படங்களைப்பார்க்கும் போது ச்சே. நம் தமிழில் எப்போது இப்படி ஒரு படைப்பை காண நேரிடும் என்ற பேராவல் மனதில் எப்போதும் எழுந்துக்கொண்டே வரும். சத்தமே இல்லாமல் அப்படி ஒரு படைப்பை தமிழில் கொண்டு வந்து சேர்த்த இயக்குனர் துரைக்கு எப்படி ஒரு பாராட்டை தெரிவிப்பது என்றே தெரியவில்லை.

3 வருடங்களாக தயாரிப்பில் இருந்த படம் எத்தனை பிரச்சனைகளை சந்தித்திருக்கும் என்பதை சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை. ஆனாலும் எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் தாங்கிக்கொண்டு பிடிவாதமாக ஒரு நல்ல படைப்பை கொடுத்திருப்பதற்கு கை வலிக்க வலிக்க இந்த குழுவினருக்கு கரகோஷம் எழுப்பலாம்






ஷாம், பூனம் கெளர் தம்பதிகளுக்கு ஒரே ஒரு செல்லப்பிள்ளை கெளதம். தன் மகனிம் 6வது பிறந்தநாளின் போது பீச்சில் அவனை தொலைக்கிறார்கள். பிறகு அந்த மகனைத்தேடி அலையும் ஒரு தந்தையின் கதைதான் இந்த 6 மெழுகுவர்த்திகள்.

மகனைத்தேடி அலையும் ஷாமின் பயணத்தில் நம் கண் முன்னே விரிவது எல்லாம் பயங்கரமான நிழலுலகம். ஒவ்வொரு விநாடியும், ஒவ்வொரு காட்சியும் நமது அடிவயிற்றில் அட்ரிலினை அதிகபட்சமாய் சுரக்க செய்துப்போகிறது. சமீப காலத்தில் இப்படி ஒரு வெறித்தனமான உழைப்பை கொட்டிய படத்தை பார்க்க முடிந்ததில்லை. 

இதுதான் கதை என்று முடிவான பிறகு, இயக்குனர் துரை செய்த மிக முக்கியமான காரியம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனை இந்த புராஜெக்டுக்குள் கொண்டுவந்ததுதான். மனுஷன் ஏற்கனவே வெறிபிடித்தமாதிரி உழைப்பவர். லட்டு மாதிரியான ஒரு களம் கிடைத்தால் சும்மா விடுவாரா? ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும், அதற்கான பின்புலத்தேர்வும், கேரக்டர் மாடுலேஷனும் வெகு நுணுக்கம் பிளஸ் பிரமிப்பானது. ஜெமோவைத்தவிர வேறு ஒருவரை இந்த எழுத்தாற்றலுக்குள் நினைத்துப்பார்க்கவே முடியாதது.





அனில் முரளி என்ற மலையாள நடிகர் திருநங்கை போன்றொரு கேரக்டரில் நடித்திருக்கிறார் பாருங்கள்... செமத்தியான நடிப்பு... இப்படி ஒரு பர்ஃபாமென்சை நீங்கள் ஸ்க்ரீனில் பார்க்கும் போது அவனை அடித்தே கொல்ல வேண்டும் என்றுதான் தோன்றும். அந்த மலையாளம் கலந்த ஸ்லாங், ராம் சார் நீங்க தப்பு பண்ணிட்டீங்க என்று உச்சரிக்கும் தொணி, தன்னை அடித்துவிட்ட ஷாமை அலையவிடும் கயமைத்தனம், நயவஞ்சக பேச்சு, நரித்தனமான பார்வை என மனதைவிட்டு அகலாத வெகு அட்டகாசமான கதாபாத்திரம். சொல்லப்போனால் இந்தப்படத்தில் டாப் ஸ்கோர் பெரும் நபர் இவர் ஒருவரே.. இவருக்கு அடுத்தபடிதான் ஷாமே..





ஷாமின் டெடிகேஷனும், உழைப்பும், அத்தனை சாதாரணமாக எழுதிவிடக்கூடியது இல்லை. ரோட்டோரத்திலும் அழுக்கிலும் புரண்டு, உடலை வருத்தி, முகத்தை வருத்தி, இந்தப்படத்திற்காகவே பிறந்தவர் போல அத்தனை சிரத்தை எடுத்து ஒரு தவம் போல ராமாக வாழ்ந்திருக்கிறார். தன் மகனை தேடப்போன இட்த்தில் ஒரு பெண் குழந்தையை காப்பாற்ற முடியாமல் பயந்து கதறுவதும் பின் அதே குழந்தைக்காக ஒரு பெரும் ரிஸ்க் எடுத்து தவிப்பதுமாக ஷாம் அற்புதமாக வாழ்ந்து கரைந்திருக்கிறார். விருதுகள் கொடுத்து கவுரவப்படுத்துவதுதான்  இந்த உழைப்பிற்கான பெரு மரியாதை.

டாக்ஸி டிரைவர் இறக்கும் தருவாயில் சொல்லும் உண்மையில் இருக்கும் வீரியம் எத்தனை வார்த்தைகள் கோர்த்தாலும் சொல்ல முடியாத்து. நிதானமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பெரு முதலாளிகளின் பிண்ணனியில் இப்படி ஒரு இருள் சூழ் உலகமா என்று அதிர வைக்கிறது இந்தப்படைப்பு.

ஆந்திராவில் அந்த கறிக்கடை பின்னணியில் இயங்கும் அந்த வியாபார உலகமும், அந்த மக்களும் 100 சதவீதம் ரியாலிட்டி. எப்படி இப்படி ஒரு ஏரியாவிற்குள் படம் பிடிக்க முடிந்த்து. அது செட்டா? இல்லை நிஜமான இடமே என்ற ஆச்சர்யம் இன்னமும் எழுந்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அந்த மாட்டிறைச்சி, ஆட்டிறைச்சி கூடங்களும், அதன் கவிச்சி நாற்றமும், நமக்கே ஒரு அசூசையை ஏற்படுத்தினாலும் அந்த தளமும் அங்கே நடக்கும் காட்சி படிமங்களும் இந்திய திரை உலகிற்கே புதிது. இதுவரை ஸ்க்ரீனில் யாரும் காட்சிப்படுத்தாதது. தடையறத்தாக்கவில் இப்படி ஒரு தளம் காட்டப்பட்டது, ஆனால் இந்தப்படத்தில் காட்சிப்படுத்தியதைப்போல் அத்தனை ராவாக யாராலும் படம் பிடிக்கப்பட்டதில்லை.

அந்த க்ளைமேக்ஸ்... சத்தியமாக என்னால் இருக்கையில் இருந்தே எழ முடியவில்லை. அந்த துக்கமும் வலியும் அப்படியே ஈட்டியென நெஞ்சில் இன்னமும் கூர் வலியை பாய்ச்சிக்கொண்டே இருக்கிறது. எங்கடா இருக்கீங்க நாய்களா? எதுக்குடா சின்ன குழந்தைங்களை வெச்சி இப்படி ஒரு பிழைப்பு உங்களுக்கு? அவர்கள் முகத்தில் காறி உமிழ வேண்டும் என்ற வெறித்தனமான கோவமும் மனதில் ஏற்படுத்துவதுதான் இந்தக்குழுவினரின் வெற்றி.

இயக்குனர் துரை.... காலம் கடந்தாலும் கவலையில்லை, காசில்லையென்றாலும் கவலையில்லை.. கண்ணியமான ஒரு படத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்ற விடா முயற்சியிலையே 3 வருடங்களை கடந்திருக்கிறார். ஹாட்ஸ் ஆஃப் டைரக்டர் சார்.மலபார் பீடி ஒன்றை வைத்தே ஒரு டிவிஸ்ட் வைத்திருக்கும் அந்த திரைக்கதை நுணுக்கத்திற்கு சபாஷ். தியேட்டரில் இந்தக்காட்சிக்கு கைதட்டல் அடங்கவே ஒரு நிமிடம் ஆனது.
தந்தை பாசம் என்ற சொல்லை வைத்து தங்க மீன்கள் கொடுக்கத்தவறிய அனுபவத்தை இந்த 6 மெழுகுவர்த்திகள் அட்டகாசமாக கொடுத்திருக்கிறது.

அபத்தமான காமெடி கண்றாவிகளுக்கு மத்தியில் அற்புதமான ஒரு குறிஞ்சிப்பூவைப்போல மலர்ந்திருக்கிறது இந்த 6 மெழுகுவர்த்திகள். இதை கையில் எடுத்து உச்சி முகர்ந்து கொண்டாட வேண்டியது நம் கடமை. இல்லை இதையும் ஆரண்ய காண்டம் போல் வணிக ரீதியிலான வெற்றியடைய வைக்க வில்லையென்றால் நிச்சயம் வரலாறு நம்மை மன்னிக்கவே மன்னிக்காது.


இதையும் படியுங்கள்