Tuesday, June 30, 2009

நாடோடிகள் - விமர்சனம்

ஆங்கிலத்தில் "Black Horse" raising என்ற அர்த்தம் பொதிந்த சொல் உண்டு. அதாவது ஒரு வகுப்பறையில் யாராலும் கவனிக்கப்படாத ஒரு மாணவன் திடீரென்று முதல் மதிப்பெண் எடுப்பதை இவ்வாறு குறிப்பிடுவார்கள். அது போல்தான் இயக்குனர் சமுத்திரக்கனி யாருமே எதிர்பாராத வண்ணம் "Black Horse" raising ஆகியிருக்கிறார். சில தோல்விகளின் வலி சமுத்திரக்கனிக்கு "வெறியாய்" மாறி இருக்கிறது. அந்த வெறி வெற்றியாய் மாறி இருக்கிறது. வாழ்த்துக்கள்.

நாடோடிகள் யார்? ஏன் நாடோடிகள்?

சசிக்குமார். விஜய், பரணி மூன்று இணைபிரியா நண்பர்கள். நாடோடித்தனமான வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையையை மட்டுமே சுமந்து கொண்டு வாழ்க்கையை வாழ்பவர்கள். இதில் சசிக்குமாரின் பால்ய நண்பன் ஒருவனது காதலுக்கு உதவுவதற்காக மூவரும் நாமக்கல் பயணமாகிறார்கள். காதலை சேர்த்துவைக்கும் முயற்சியின் விளைவாக சசிக்குமார் தன்னுடைய காதலையும், பாட்டியையும் இழக்கிறார். விஜய் தன்னுடைய காலை இழக்கிறார். பரணி தன்னுடைய கேட்கும் திறனை இழக்கிறார். மிகப்பெரும் போராட்டத்திற்கு பிறகு காதலர்கள் சேர்த்து வைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஒன்று சேர்ந்த காதலர்களுக்கு, ஒரு கட்டத்தில் "அனுபவித்து" முடிந்த பிறகு, காதல் கசந்து இருவரும் பிரிகிறார்கள். காதலுக்காக இத்தனை வலிகளை அனுபவித்த நண்பர்களுக்கு, இவர்களது முடிவு பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. பின் நண்பர்கள் எடுக்கும் முடிவு என்ன என்பதை வலியும் வேதனையும், நகைச்சுவையும் கலந்து சொல்லி இருக்கிறார் இயக்குனர். சசிக்குமார் பெயர் ஒரு திரைப்படத்தில் தென்படுகிறது என்றால், நிச்சயம் அது நல்ல படமாய் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையை இந்தப்படமும் விதைக்கிறது. (உ.தா : சுப்ரமணியபுரம், பசங்க) அதிகப்படியான எந்த போலித்தனமும் இல்லாத ஒரு கதாநாயகனாக தோன்றி, அமர்க்களப்படுத்தி இருக்கிறார் சசிக்குமார்.

கதாநாயகன் அழுகிறபடி ஒரு காட்சி வந்தால் "போதுண்டா மொக்கை போடாதே" என்று தியேட்டரில் ஒரே கூச்சல் கேட்கும். ஏனெனில் கதாநாயகன் அழுவதை காண சகிக்காது (உ.தா: சேரன்). ரசிக்கும்படி அழுவதற்கும் ஒரு திறமை வேண்டும். இந்தப்படத்தில் தன் நண்பனை மருத்துவமனையில் பார்த்து சசிக்குமார் அழும் காட்சியில் நம்முள்ளும் அந்த வலி நிகழ்கிறது. "உங்க நேர்மை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு" என்ற ஒரே வசனத்தை சந்தோஷத்திலும், தன் காதலியை பிரிய நேர்கையிலும் சசிக்குமார் சொல்லும்போது கைத்தட்டலை அள்ளிக்கொள்கிறார்.
தன் மகனின் காதலுக்கு அதரப்பழசான கலர்ஃபுல் ஐடியா தரும் ஒரு அப்பா, உள்ளுக்குள் பாசத்தை சுமந்துகொண்டு சித்தியின் முன்னால் தன் மகனை திட்டி தீர்க்கும் ஒரு அப்பா, மானத்தை வாங்கி விட்டாள் என்று மானமே போகும்படி ரோட்டில் கத்தும் ஒரு அப்பா, "தம்பி செளத் சைடா" என்றபடியே பார்வையில் ஆயிரம் அர்த்தங்களை சுமந்திருக்கும் ஒரு அப்பா. என அத்தனை அப்பாக்களின் கதாபாத்திரங்களும் தமிழ்சினிமாவிற்கு புதிது.

கல்லூரியில் அறிமுகமான பரணி இந்தப்படத்தில் ஆச்சர்யப்படுத்தி இருக்கிறார். பரணி இரும்புக்கம்பியால் தாக்கப்படும் அந்தக்காட்சியில் நம் தலையிலும் யாரோ ஓங்கி அடித்ததைப் போல ஒரு உணர்வு. தியேட்டர் ஒரு நொடி நிசப்தத்தில் ஆழ்கிறது. அத்தனை தொழிநுட்பக் கலைஞர்களும் ஒருங்கே கை கோர்த்த காட்சி அது. பரணியை போலிஸ் ஸ்டேஷனில் விசாரிக்கும் அந்தக்காட்சி நகைச்சுவை தோரணம். கஞ்சா கருப்பு சீரியஸ் ஆன இடங்களிலும் சிரிக்க வைக்கிறார்.

ஒளிப்பதிவு சமுத்திரக்கனியின் கனவுகளுக்கு மிகக் சரியாய் வர்ணம் பூசி இருக்கிறது. எடிட்டர் A.L.ரமேஷ் பூச்சரம் தொடுப்பது போல், காட்சிகளை தொடுத்திருக்கிறார். அதுவும் குறிப்பாய், நண்பர்கள் உளவு பார்க்கும் காட்சியில் எடிட்டிங் ஜாலம் புரிந்திருக்கிறது. "சம்போசிவ" பாடலில் உடுக்கை ஒலியின் வேகம் ருத்ர தாண்டவம் ஆடியிருக்கிறது. அந்தக் காட்சியின் வேகத்தை, சுந்தர் C. பாபுவின் பின்னணி இசை, புல்லட் ட்ரெயினாய் மாறி இழுத்துக்கொண்டு ஓடி இருக்கிறது.

80 வருட தமிழ் சினிமாவில் எத்தனையோ காதலின் பக்கங்களை பார்த்திருக்கிறோம். ஆனா இயக்குனர் சமுத்திரக்கனி திறந்து காட்டி இருக்கும் இந்தப்பக்கங்கள் ஆச்சர்யம். எங்கே சார் போயிருந்தீங்க இத்தனை நாளா? நட்பின் மேன்மையையும், போலிக்காதலின் முகமூடியையும் கிழிகிழி என்று கிழித்திருக்கிறார் இயக்குனர். பெற்றோர்கள் காதலை வெறுக்க நியாயமான காரணத்தையும் தராசில் வைத்திருக்கிறார். நிச்சயமாய் பெற்றோர்களே காசு கொடுத்து பிள்ளைகளை இந்தப் படத்தை பார்க்க சொல்லுவார்கள். முதற்பாதியில் எடிட்டர் தன் கத்தரிக்கு கொஞ்சம் வேலை வைத்திருக்கலாம். அதே போல ஆரம்ப பாடலும், அந்த "யக்கா யக்கா" பாடலையும் தவிர்த்து இருந்தால் திரைப்படம் இன்னும் மெருகேறி இருக்கும்.

வசனங்கள் நட்புக்கோட்டைக்கு மிகப் பலமாய் கொடி பிடித்திருக்கிறது. சமீபகாலமாய் தமிழ் சினிமாவில் நம்பிக்கை தரக்கூடிய மிக நல்ல படைப்புகள் வெளிவந்து கொண்டு இருக்கின்றன. அந்த வகையில் "நாடோடிகள்" ஒரு அமர்க்களமான படைப்பு. இந்தப் படம் பார்த்துமுடித்து வெளியே வந்தவுடன் யாராவது நம்மிடம் வந்து "சார் என் காதலுக்கு கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க" என்று கேட்டால், போடா வெண்ணை என்று ஓங்கி அறையத்தான் நமக்கு தோன்றும். அதுதான் இயக்குனர் சமுத்திரக்கனியின் வெற்றி.

Friday, June 26, 2009

யூத்ஃபுல் விகடனில் எனது பதிவு



சமீபத்தில் நான் எழுதிய "நேற்று இறந்துவிட்டேன்" என்ற கவிதை யூத்ஃபுல் விகடனில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த கவிதையை படிக்க இங்கே "க்ளிக்" செய்யவும்


இந்தக் கவிதையை தேர்ந்தெடுத்த யூத்ஃபுல் விகடன் குழுமத்தாருக்கும், இந்தக் கவிதையை ரசித்து படித்த ரசிகர்களுக்கும், என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.. உங்கள் கருத்துக்களை தெரிவிக்கவும்.

Wednesday, June 24, 2009

நேற்று இறந்து விட்டேன்


சற்றே வியந்துதான் போகிறேன்
உன் மனதின் நிறம் மாறும்
குணத்தை எண்ணி....

அளவில்லா ப்ரியங்களுடன்
அணுஅணுவாய் என்னை காதலிக்க
முடிந்த உன்னால் எப்படி இன்னொரு
இதயத்தையும் காதலிக்க முடிந்தது?

நேற்று விளையாட்டாய் உன் கைப்பேசியை
எடுத்துப் பார்க்கையில்தான் என் மனம்
தற்கொலை செய்துகொண்டது.

எனக்கு மட்டுமே சொந்தமான
உன் Sent items' ல் யாரோ ஒருவருக்கு
நீ அனுப்பிய ஐலவ்யூக்களும், உம்மாக்களும்
என்னுள் ஏற்படுத்திய வலியை
உன்னால் உணரக்கூடுமா?

என் குரல் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த
உன் ரெக்கார்டிங்கில் இப்போது
இன்னொருவர் குரல்...
உன் தொலைபேசியில் இருந்த என்
அத்தனை புகைப்படங்களும் எங்கே போயிற்று?
உன்னால் பதில் சொல்ல முடிகிறதா?

என் முன்னாலே நீ உன் புதுக்காதலுடன்
சிரித்து பேசுகையில் நொடிக்கொருமுறை
உன் காதலின் நினைவுகளால்
கற்பழிக்கப்படுகிறேன்.
இறைவா என் எதிரிக்கும் வேண்டாம்
இப்படி ஒரு வேதனை.

எனக்கு நிச்சயமாய் தெரிகிறது
உன் ஸ்பரிசங்களும், உன் முத்தங்களும்
இனி இன்னொருவருக்கு தான் சொந்தம் என்று...
மூளைக்கு புரியும் இந்த உண்மையை
மனம் அடம்பிடித்து ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறது.

உன் வாசம் படிந்த கைக்குட்டை..
உன்னுடன் கண்டு களித்த சினிமா டிக்கெட்..
ஓயாமல் சிரிக்கும் உன் புகைப்படம்..
காதலுடன் நீ வரைந்த கிரீட்டிங் கார்ட்
என உன்னை மட்டுமே நினைத்துக் கொண்டே
இருக்க வேண்டும் என நான் பத்திரப்படுத்திய
உன் நினைவுகள் அனைத்தும் வெறும்
நினைவுச் சின்னங்களாக மட்டுமே இருக்கும் என
சத்தியமாய் நினைக்கவில்லை...



என் வசந்த காலத்தின்
ஒரு பக்கத்தை முற்றிலும்
இலையுதிர் காலமாய் செய்தாய்.

மனம் வலிக்கும் நேரங்களில்
உன் நினைவுகள் மட்டுமே சுகமாய் இருக்கும்.
ஆனால் இன்றோ என் மனவலிக்கு
முழுமுதற் காரணமும் நீயாய்...

அழுவது அவமானச் சின்னம்
என்பது என் கொள்கை.
ஆனால் இன்றோ என் கண்ணீர்
சுரப்பிகள் கூட வற்றிவிட்டன.

தற்கொலை செய்துகொள்வது
கோழைத்தனத்தின் உச்சம் என நினைத்திருந்தேன்.
கண் முன்னே இப்படி ஒரு வலியை
உணர்கையில்தான் தோன்றுகிறது
தற்கொலை பாலைவனத்தில் நீரைப்போல்...

உன் மனதின் கொடூரத்தை தாங்க இயலாமல்
ஒரு நொடியில் மணிக்கட்டை
கூரிய பிளேடால் அறுத்துக் கொண்டேன்.
நீ கொடுத்த வலியைவிட அது ஒன்றும்
வேதனை நிறைந்ததாய் இருக்கவில்லை.

என் காதல் நரம்புகளை அறுத்துவிட்டு,
நீ வீணை வாசிக்கிறாய்.
என் சந்தோஷ சிறகுகளுக்கு தீ வைத்துவிட்டு,
நீ குளிர்காய்கிறாய்.

யாரை நோக்கியோ உன் பார்வைகள்.
குருடாய் போனது என் உலகம்.
யார் பெயரையோ உச்சரிக்க தயாராய் உன் இதழ்கள்,
ஊமையாகிப் போனது என் தேசம்.

என் SMS சேமித்து வைத்திருப்பாய்.
எதற்கு என்று கேட்டால்,
உன் நினைவுகள் வரும் போது
எடுத்து படித்து கொள்ள என்பாய்..
இப்போது உன் Outbox' ல் கூட என் SMS இல்லை.
ஏன் இப்போதெல்லாம் என் நியாபகம்
உனக்கு வருவதில்லையா?

நான் அனுப்பிய
சில காதல் மெசேஜ்களையும்,
படங்களையும் சேமித்து வைத்திருந்தாய்.
சில நொடிகள் சந்தோஷப்பட்டது என் மனம்.

பிறகுதான் தெரிந்து கொண்டேன்
யாரோ ஒருவருக்கு Forward செய்ய அதை
எல்லாம் நீ பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாய் என்று..
"மனம் மரணமடைந்தது" என்ற ஷெல்லியின்
வார்த்தையை அனுபவித்து உணர்ந்தேன் அன்று..

வாழ்ந்துகாட்டு! வாழ்ந்துகாட்டு
என்று என் உறவுகள் எனக்கு
ஆறுதல் சொல்கின்றனர்.
இனி நான் எத்தனை கோடிகள் சம்பாதித்தாலும்
நீ எனக்கு கொடுத்த அந்த காதலை
என்னால் சம்பாதிக்க முடியுமா?

என்னதான் நான் பென்ஸ் காரிலே வந்து
உன் முன்னால் இறங்கினாலும்
உன் துணையுடன் உன்னை பார்க்க நேர்கையில்
என்னால் சிரிக்க முடியுமா?

வேறு யாரை நான் கட்டி அணைத்தாலும்
அந்த அணைப்பில் உன் வெப்பத்தை
என்னால் மறந்துவிட முடியுமா?

எத்தனையோ அழகான கவிதைகளை
என்னை எழுத தூண்டியது நீதான்.
இன்று துயரங்களையும் சுமக்கும் பக்குவத்தை
எனக்கு தந்து இப்படியும் கவிதைகள் எழுதலாம்
என புதிய அனுபவத்தையும் எனக்கு கற்று தந்தாய்.
உனக்கு நன்றி.

என் பெயர் சொல்லி அழைக்க மறந்து,
யாரோ ஒருவர் பெயரை சொல்லி நீ அழைத்தாய்,
அந்த ஒரு நொடியில் லேசாய் உதடு கடித்து
ஒற்றை வார்த்தையில் "சாரி" என்று
சொல்லிவிட்டு போய் விட்டாய்.
நேற்றே நான் இறந்து விட்டேன்.

Monday, June 22, 2009

நல்லவேளை..... சுஜாதா உயிருடன் இல்லை




இந்த தலைப்பு யாரையும் காயப்படுத்தவோ, வருத்தமடைய செய்யவோ இல்லை. சில யதார்த்தமான உண்மைகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் இந்தப் பதிவின் நோக்கம். ஒரு படைப்பாளிக்கு மிகவும் வேதனை தரக்கூடிய விஷயம் என்ன தெரியுமா? அவனுடைய ஒரு படைப்பு சின்னாபின்னமாக்கப்படுவது. ஒரு தாயிற்குதான் தெரியும் தன் கண் முன்னே தன் மகன் கொடுமைப்படுத்தப்படுவதன் வலி.

அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு வலியைத்தான் நாம் சுஜாதாவிற்கு தந்திருக்கிறோம். நல்லவேளை... அந்த வலியை அனுபவிக்க சுஜாதா நம்மிடம் இல்லை. காரணம் அந்த அளவிற்கு அவரது படைப்பை பாழ்படுத்தி இருக்கிறோம்.


சமீபத்தில் மிக ஆர்வமாக "ஆனந்த தாண்டவம் " திரைப்படம் பார்க்க சென்றேன். காரணம் அந்த திரைப்படம் அமரர் திரு. சுஜாதா அவர்களின் "பிரிவோம் சந்திப்போம்" நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்டது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக...

"பிரிவோம் சந்திப்போம்" நாவல் தொடராக வெளிவந்த கால கட்டத்தில் ரசிகர்களிடையே பெரும் வரவேற்பையும், பாராட்டுகளையும் பெற்றது. அதே வெற்றி திரைப்படத்திற்கும் கிடைத்திருக்க வேண்டியது, சில மெனக்கெடுதல்கள் இல்லாததாலும், சுவாரஸ்யங்களின் முடிச்சுகள் இல்லாததாலும் கைநழுவிப் போய்விட்டது.

கதையாக வெளிவந்த போது இருந்த வரவேற்பு ஏன் இந்நாவல் திரைப்படமாக வெளிவந்த போது இல்லை? சில காரணங்களை அலசலாம்...

மிக முக்கிய முதலாவது காரணம் கதாநாயன்... ஆம்.. நாவலாக படிக்கும்போது "ரகுபதி" என்ற கதாபாத்திரம் மதுமிதாவால் கைவிடப்படும் போது, நாமும் கூட சேர்ந்து அவனுக்காய் அழுவோம். அது சுஜாதாவின் வெற்றி.

ஆனால் அப்படி ஒரு வெற்றி இயக்குனருக்கு கிடைக்கவில்லை. காரணம், ரகுபதி கேரக்டருக்கு சரியான தேர்வு இல்லாதது. ஏதோ வினிகர் குடித்தவர் போலவே "சித்தார்த்" இருப்பது நமக்கும் அலுப்பை தருகிறது. நடிப்பு என்றால் என்ன விலை? என்று கேட்கிறார் சித்தார்த். ஒரு நல்ல கதைக்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு அறிமுகம்?


நாவலில் மதுமிதா கதாபாத்திரமும், அவள் சார்ந்த குறும்புகளும், அவளது கதாபாத்திர இயல்பும் நம்மை ஒரு புது அனுபவத்திற்கு அழைத்து சென்றன. ஆனால் இந்தப் படத்தில் தமன்னாவின் பாடி லேங்குவேஜும், டயலாக் டெலிவரியும் நம்மை எரிச்சலுக்கு ஆட்படுத்துகின்றன.

"கனா காண்கிறேன்" பாடலைத் தவிர மற்ற பாடல்களில் எல்லாம் கேன்டீனில் ரசிகர்கள் கூட்டம். எந்த ஒரு பாடலும் சராசரியாய் கூட, ரசிகனை ஈர்க்கவில்லை.

உயர்தட்டுவர்க்கத்தின் வாழ்க்கை முறையை இந்தக் கதை பிரதிபலித்தாலும் கூட, எந்தவர்க்கத்து ரசிகர்களையும் ஈர்க்கவில்லை என்பதே உண்மை. ஒரு நாவலை படமாக்கும் போது அதிகபட்ச கவனத்தன்மை தேவை. புதிதாய் படத்தைப் பார்ப்பவர்கள் கூட, படத்தை பார்த்தபின் அந்த நாவலை தேடிப்பிடித்து படிக்கும் வண்ணமாய் இருக்கவேண்டும் அந்த படைப்பு.

ஆனால் இந்த படத்தைப் பார்த்தபின் நிச்சயமாய் யாரும் "பிரிவோம் சந்திப்போம்" நாவலை வாங்கி படிக்க மாட்டார்கள். "போதும்டா சாமி ஆளைவிடுங்க" என்று சொல்லும்படிதான் இந்த நாவல் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நான் ஒன்றும் இந்தக் கதை ஆஹா... ஓஹோ... என்று சொல்லவில்லை.

இந்தக் கதையை நாவலாய் படிக்கும் போது இருந்த ஒரு அனுபவம், திரைப்படமாய் பார்க்கும் போது கிடைக்கவில்லை என்றுதான் சொல்லுகிறேன்.
செல்லமே திரைப்படத்தில் சிக்சர் அடித்த இயக்குநர்... இந்தப் படத்தில் முதல் பந்திலேயே "க்ளீன் போல்ட்" ஆகியிருக்கிறார். நிலாக்காலம் திரைப்படத்தில் கூட சின்ன சின்ன சுவாரஸ்யங்களை அழகுபடக் கோர்த்திருந்த இயக்குநர் இந்தத் திரைப்படத்தில் கோட்டை விட்டிருக்கிறார்.

சுஜாதாவின் இளமைத்துள்ளும் படைப்பு, தமன்னா போன்ற ஒரு அழகுப் பெண், GV பிரகாஷ், வைரமுத்து, தோட்டா தரணி, ஜீவாசங்கர், VT விஜயன், எந்த செலவிற்கும் தயங்காத ஆஸ்கர் ரவிச்சந்திரன், இப்படி காணுமிடமெல்லாம் பலமான தூண்கள் சுழ்ந்திருந்தும், அஸ்திவாரமில்லாத கட்டடத்தால் "ஆனந்த தாண்டவத்தை" ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறார் A.R. காந்தி கிருஷ்ணா, மொத்தத்தில் உப்பு, புளி, காரம், இனிப்பு, ஏதும் இல்லாத கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியான சாப்பாடு.. பசிக்கு ஏமாற்றம்..

நல்லவேளை..... சுஜாதா உயிருடன் இல்லை

Thursday, June 18, 2009

உன் அணைப்பினால் அழகாகிறேன்


மெல்லிய மழைச்சாரல்
ஜன்னல் வழியே தெறிக்க
பின்னிரவின் குளிரில் உன்னை
இறுக்கி அணைத்தபடியே
படுத்திருக்கும் அந்த சுகம்
மரணத்தின் விளிம்பு வரை நீளும் வரம் வேண்டும்.

எத்தனை வேதனைகளை
சுமந்தபடி வந்திருந்தாலும்,
உன் இறுகிய அணைப்பினால்
அத்தனை வலிகளையும் அழித்துவிடுகிறாய்.

இருவரும் அணைத்தபடி
படுத்திருக்கும் சுகத்தைவிட,
நீ என்னிடம் கோபித்துக் கொண்டு
எனக்கு எதிர்புறமாய் திரும்பியபடி
படுத்திருக்கும் நேரத்தில்,

மெதுவாய் உன் பின்னால் இருந்து
அணைத்துக் கொள்ளும் அந்த சுகம்
எனக்கு மிகப் பிடித்தது.
அப்போது மெதுவாய் உன் விரல்கள்
என் விரல்களை
சிறைப்பிடித்துக் கொள்ளும்.

அந்த ஒரு நொடியில்
இதுவரை என்னிடம்
நீ கொண்ட கோபம் எங்கே போயிற்று?
என்று கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பை
இந்திய ராணுவத்திடம் ஒப்படைத்தால் கூட
அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாது.

உனக்கு புத்துணர்ச்சி தேவைப்படும்
நேரங்களில் காஃபி குடிக்கிறாய்.
எனக்கு புத்துணர்ச்சி தேவைப்படும்
நேரங்களில் உன்னை
கட்டிப்பிடித்துக் கொள்கிறேன்.

உன்னை அறியாமல்
உன் தூக்கத்தின் இடையே
என் அருகே வந்து நீ என்னை
அணைத்துக் கொள்ளும்
அந்த சுகத்தை அனுபவிக்க வேண்டும்
என்பதற்காகவே இரவு முழுவதும்
துங்காமல் விழித்திருப்பேன்.

எனக்கு தேவை
உன் முத்தங்கள்தான்.
ஆனால் அதை நேரிடையாக கேட்பதைவிட,
உன் அணைப்பை மட்டும்தான் கேட்பேன்.
ஒன்று வாங்கினால்
ஒன்று இலவசம் என்பது போல்,
நீ உன் அணைப்போடு சேர்த்து
உன் முத்தங்களையும்
இலவசமாக தருகிறாய்.

நீ அணைக்கையில்
உன் கழுத்தோரம் மணக்கும்
வாசனைக்கு இணையான பெர்ஃயூம்,
இதுவரை உலகில் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

தூக்கத்தைவிட,
கனவுகளைவிட,
உன் அணைப்பையே
அதிகம் விரும்புகிறேன்

நீ மட்டும் என்னை
அணைத்து கொண்டு இருப்பாயேயானால்
ஆயுள் முழுவதும் உன் அருகில்
தூங்கிக்கொண்டு இருப்பேன்.

Monday, June 15, 2009

வேகா - ஒரு அசத்தல் அறிமுகம்

முதன் முதலாக வேகாவை சரோஜாவில் பார்த்த போது, ஒரு சின்னப் பெண் அழகாய் இருக்கிறாள், என்ற சராசரி எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் சமீபத்தில் பசங்க திரைப்படத்தில் இவரை பார்க்கும் போது என்ன ஓர் ஆச்சர்யம்! நடிப்பிலும் தோற்றத்திலும் என்ன ஒரு முன்னேற்றம்... ஒரு சிறந்த இயக்குனரால் மட்டும்தான் ஒரு நடிகனுக்குள் இருக்கும் முழு திறமையை வெளிக் கொண்டு வர முடியும். வேகாவிற்கு அது இயக்குனர் பாண்டிராஜால் சாத்தியமாயிருக்கிறது.

வெறும் அழகு மட்டுமே ஒரு ரசிகனை கவர்ந்துவிட முடியும் என்றால் யுகத்தாமுகி'க்களும், லாரா தத்தாக்களும் போதுமே.. ரசிகனுக்கு அழகையும் தாண்டி ஒரு ஈர்ப்பு தேவைப்படுகிறது. அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு நிச்சயம் வேகாவிடம் அளவுக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

பசங்க திரைப்படத்தில் பாராட்டுவதற்கு ஆயிரம் விஷயங்கள் இருந்தாலும், முக்கியமாய் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று வேகாவின் எக்ஸ்பிரஷன்கள். வெள்ளந்தி சிரிப்பை இவர் வெள்ளமாய் அள்ளித்தரும் போது நமக்கே பரவசமாய் இருக்கிறது. மீராஜாஸ்மினுக்கு பிறகு பொய் கலப்பில்லாமல், வெகு இயல்பாய் சிரிக்க இதோ இன்னொரு நடிகை நமக்கு கிடைத்து விட்டார்.

ஏன் உன் ஃபிரண்ட்ஸ் எல்லாம் என்னை ஓட்றாங்க? என்றபடியே இவர் முகம் சுழிக்கும் காட்சி கொள்ளை அழகு. "ஒரு வெட்கம் வருதே" பாடல் காட்சியில் வேகா நம் அனைவரது மனதையும் க்ளோரோஃபார்ம் இன்றி மயக்கி போகிறார். இந்த பாடல் இன்னும் சில நாட்களுக்கு பல பேரின் ரிங் டோனாகவும், காலர் டியூனாகவும் இருக்கும் என்பதில் நிச்சயம் சந்தேகம் இல்லை. இரண்டு புருவங்களையும் வேகா ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தூக்கி காட்டுவது அற்புதம். எனக்கு தெரிந்து தில்லானா மோகனாம்பாள் திரைப்படத்தில் பத்மினி அவர்கள் இந்த மாதிரி செய்தார்கள். மிகக் கடினமான ஒன்று. வேகா அதை அனாயாசமாக செய்யும் போது நம் புருவங்கள் ஆச்சர்யத்தில் உயர்கின்றன.

"பிள்ளைங்களால கை விடப்பட்ட தாய்க்கு, நீ ஒரு வேளைக்காவது மகனா இருந்திருக்கே" அதை நினைச்சு பாரு, உன் மனசுக்கு கஷ்டமே வராது" என்று வேகா சொல்லுமிடத்தில் நாமும் அதை யோசித்து பார்க்கிறோம். விமலின் அண்ணனிடம் தொலைபேசியில் பேசுமிடத்தில் வேகா பின்னி இருக்கிறார். என்னை இப்படி பைத்தியக்காரி மாதிரி புலம்ப வெச்சிட்டியேடா'ன்னு சொல்லும்போது நமக்கே இயல்பாய் சிரிப்பு வருகிறது. அந்த காந்தக்கண்களில் தான் எத்தனை எத்தனை எக்ஸ்பிரஷன்கள். விழிச் சிறையில் நம்மை எளிதாக அரெஸ்ட் செய்து போகிறார் வேகா. சோபிக்கண்ணு.... சூப்பராக சோபித்திருக்கிறார்....

நொடிக்கு நொடி மாறும் முகபாவங்களும், எது பேச ஆரம்பித்தாலும் உடனடியாய் உதட்டில் குடி புகும் அவரது சிரிப்பும் மிகப்பெரிய பிளஸ். இயல்பான உடைகளும், அளவுக்கு மீறாத மேக்கப்பும், வேகாவின் அழகை ஒருபடி உயர்த்திக் காட்டுகின்றன. உதட்டு சுழிப்பிலும், விமலிடத்தில் கொள்ளும் மெல்லிய கோபத்திலும் இன்னும் அழகாய் தெரிகிறார் வேகா.

ஒரு ரசிகனுக்கும் நடிகைக்கும் இடையேயான தூரம் மிக தொலைவு. அந்த இடைவெளி வேகாவுக்கும் நமக்கும் இடையில் நிச்சயமாய் இல்லை. என்னமோ பல நாட்கள் நம்முடன் பழகிய தோழியைப் போல் வேகா இருப்பது ஒரு Sweet Feel. வேகா அந்த "ஸ்கூட்டி பெப்ட்" ஓட்டி செல்கையில் எனக்கும் கொஞ்சம் லிஃப்ட் கொடுங்களேன் என்று கெஞ்சுகிறது மனம். அந்த அளவிற்கு யதார்த்தத்துடன் நம்மை நோக்கி பயணிக்க வைக்கிறார் வேகா.

ரசிகனுக்கு ஒரு நடிகையின் மீதான ரசனை என்பது, ஆடைக்குறைப்பில் இல்லை என்பதை சில அரைவேக்காடு இயக்குனர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
பால்வாடியில் குழந்தைகளுக்கு வேகா பாடம் சொல்லித்தரும் அழகிற்காகவாவது நாமும் அந்த குழந்தைகளாக மாறிப்போகலாம். (ஆமா, அந்த பால்வாடி எங்க இருக்கு?)

வேகாவிற்கு ஒரு வேண்டுகோள்... உங்களிடம் கதை சொல்ல வரும் இயக்குனர்களிடம் இது போல நல்ல கதாபாத்திரங்களை தேர்ந்தெடுத்து நடித்தால், ரசிகர்களின் இதயத்தில் நிச்சயம் உங்களுக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் இடம் இருக்கும். தயவு செய்து அரைகுறை ஆடைகளையும், ஐட்டம் பாடல்களையும், நம்பாதீர்கள். தமிழ் சினிமாவின் கவர்ச்சி அலையில் நீங்களும் மாட்டிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதே எங்களின் விருப்பம்.


வேகா - முழு வோட்கா பருகியதைப் போல் திருப்தி தருகிறார்.

Wednesday, June 10, 2009

ஒரு பெண் காதல் வயப்பட்டிருப்பதை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?

ஒரு பெண் காதல் வயப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதை கண்டுபிடிக்க சில டிப்ஸ்...

1) TV'யில் சேனல் மாற்றும் போது, ஏதாவது ஒரு சேனலில் காதல் பாடல் ஓடிக்கொண்டு இருந்தால், அவள் பார்வை அதில் மட்டுமே ஃபெவிகால் போட்டு ஒட்டியது போல் நிலைத்திருக்கும்.

2) சமீப காலமாக உங்கள் மகள் ரீ-சார்ஜ் செய்ய உங்களிடம் பணம் கேட்கவில்லை என்றால், நிச்சயம் உங்கள் பெண் யாரையாவது காதலித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள் என்று அர்த்தம்.

3) ஒழுங்காய் பவுடர் மட்டும் பூசிக் கொண்டு இருந்த பெண், பெர்ஃப்யூமை உபயோகிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் என்றால் நீங்களே புரிந்து கொள்ள வேண்டியதுதான். அதுவும் அந்த பெர்ஃப்யூமில் ரோஸ் கோட்டட் பெர்ஃப்யூமை தேடிப்பிடித்து வாங்குவாள்.

4) ஆனந்த விகடன் மட்டுமே படித்துக் கொண்டு இருந்த பெண், Womens Era, Femina படிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் என்றால் Start ஆகிடுச்சு என்று அர்த்தம்.

5) காதில் கம்மல் இருக்கிறதோ இல்லையோ, நிச்சயம் செல்ஃபோன் இருக்கும். அவளது எல்லா இன்கம்மிங் காலுக்கும் பாடல் இருக்கும். ஆனால் யாரோ ஒருவர் காலுக்கு மட்டும் வைப்ரேட்டிங் மட்டும்தான் இருக்கும். அதுவும் அந்த கால் வந்தவுடன் "சொல்லுப்பா" என்றுதான் ஆரம்பிப்பாள். சத்தியம் போட்டு சொன்னாலும் நம்மால் நம்ப முடியாது அவள் ஆணுடன்தான் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறாள் என்று...

6) தொலைபேசியில் ஊருக்கே கேட்கும் விதமாய் பேசுவாள், ஆனால் சில நேரங்களில் தனக்கே கேட்காதவாறு ஹஸ்கி வாய்சில் பேச ஆரம்பித்தால் அது ஒரு நல்ல தொடக்கம். (கேட்டா மனசும் மனசும் பேசும் போது, வார்த்தைகள் வராதாம். தாங்க முடியலைடா சாமி)
7) சின்ன வயசுல இருந்து நீங்க சொன்னா ஒழுங்கா மஞ்சள் தேச்சு குளிக்கிற பொண்ணு, கொஞ்ச நாளா மட்டும் மஞ்சள் தேச்சி குளிக்க அடம் பிடிக்கறான்னா அப்பவே நீங்க புரிஞ்சுக்கலாம், பொண்ணு எங்கயோ லாக் ஆகிட்டான்னு....


8) எல்லா தோழிகளிடமும் அவள் பேச்சு 3 நிமிடங்களுக்கு மேல் நீடிக்காது. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட தோழியிடம் மட்டும் ஒரு மணி நேரம் பேச்சு நீளும். அட இளிசசாவாய் பெற்றோர்களே கொஞ்சம் உற்று கவனியுங்க. எந்த பெண்ணிடம் பேசினாலும் "சொல்லுடி" என்று இயல்பாய் பேசும் பேசும் உங்கள் மகள், ஒரு குறிப்பிட்ட தோழியிடம் மட்டும் "சொல்லு விமலா, அப்புறம் விமலா" என்றபடியே நிமிடத்திற்கு 40 தடவை பேர் சொல்லி கூப்பிடுவாள். தான் பெண்ணிடம்தான் பேசுகிறோம் என்பதை உங்களிடம் நம்ப வைக்க அவள் படும் சிரமம் அது.

9) அடிக்கடி கையில் பரிசுடன் வருவாள். ஏது இது? என்று கேட்டால், "இன்னைக்கு என் ஃபிரண்டுக்கு பர்த்டேம்மா. அவ எனக்கு கிஃப்டா கொடுத்தாம்மா. என்று சொல்வாள்" எந்த பெண் தன்னோட பிறந்த நாளுக்கு தன் தோழிக்கு பரிசு கொடுக்கிறாள் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. இதுவரை இந்த கேள்வியை எந்த பெற்றோரும் தன் பெண்ணிடம் கேட்டதாகவும் எனக்கு தெரியவில்லை. பெற்றோர்களே, அடிக்கடி உங்கள் அறிவை ஆஃப் செய்து விடுவீர்களா?

10) அடிக்கடி ஏதாவது ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருப்பாள். அது நிச்சயம் காதல் பாடலாய்தான் இருக்கும் என்பதை நான் உங்களுக்கு சொல்ல தேவை இல்லை.

11) பட்டிக்காட்டான் மிட்டாய் கடைய பார்த்த மாதிரி, கண்ணாடியவே முறைச்சி முறைச்சி பார்ப்பாங்க.. கீழ்ப்பாக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு மனநிலை சரியில்லாதவரையும், இவளையும் பக்கத்தில் உட்கார வைத்தால் இருவருக்கும் நிச்சயம் ஒரு வித்தியாசம் கூட கண்டிபிடிக்க முடியாது.

12) பசங்களுக்கு சில சமயம் டவுட் வரும். இந்தப் பெண் நம்மை காதலிக்கறாளா இல்லையா என்று? கவலையே படாதீங்க. அதுக்கும் ஒரு வழி இருக்கு. யாருமே சிரிக்காத மொக்கை ஜோக்கை அவங்ககிட்ட சொல்லுங்க. விழுந்து விழுந்து சிரிச்சாங்கன்னா அவங்க உங்க வலையில விழுந்துட்டாங்கன்னு அர்த்தம்.

13) "வானம் எவ்ளோ அழகா இருக்கு இல்லை. இந்த கடலோட அலை சத்தம் எவ்ளோ ரம்மியமா இருக்கு இல்லை" என்று உங்களிடம் இயற்கையை வர்ணிப்பாங்க. (இத்தனை நாளா இவங்களுக்கு இந்த ரசனை எங்க போச்சுன்னே தெரியலைப்பா.)

14) வார்த்தைகளே வராமல் ம்ம்ம்ம்.. அப்புறம்... என்று உங்களிடம் பேச ஆரம்பித்தால், அவங்களுக்குள்ள "பல்ப்" எரிய ஆரம்பிச்சுடுச்சின்னு அர்த்தம். சாப்பிட்டியா என்று நீங்கள் கேட்டால் கூட முதலில் கேனத்தனமாக சிரித்துவிட்டு... அப்புறம்தான் பதில் வரும்.

இப்போதைக்கு இது போதும்.... அடுத்த பதிவுல இன்னும் இதைப்பத்தி பேசுவோம்


Saturday, June 6, 2009

உன் கோபங்களுக்கும் எனக்கும் திருமணம்.

நீ ஒன்றும் பேரழகு இல்லை.. ஆனாலும்
உன்னைவிட பேரழகு
ஒன்றும் இல்லை
இந்த உலகத்தில் எனக்கு...

நீ ஒன்றும் பார்த்தவுடன் அள்ளி
அணைக்க தூண்டும் அழகு இல்லை...
ஆனாலும் பழகியவுடன் அள்ளிக் கொஞ்ச
தோன்றும் என் செல்லகுட்டி நீ...

எதோ காரணங்களுக்காய் சண்டையிட்டு
என்னிடம் பேசாமல் இருக்கிறாய்.
நீயாய் பேசுவாய் என நானும்,
நானாய் பேசுவேன் என நீயும்,
ஈகோ நண்பனை தோளில்
சுமந்தபடி காத்திருக்கிறோம்.

கோபம் கொள்ளும் நேரங்களில்
ஏதேதோ காரணங்கள் கொண்டு
உன்னிடம் பேச வருவேன்.
மிக இயல்பாய் என்னை
மரியாதையாய் அழைப்பாய்.

அது எதோ அந்நியப்படுதல் போலிருந்தாலும்,
அதிலும் ஒரு அழகுணர்ச்சி இருக்கும்.
உன்னை தவிர்க்க வேண்டும் என நினைத்து
நான் செய்யும் அத்தனை காரியங்களிலும்
நீயே தெரிவாய்.

நம் கோபங்களின் முடிவு எப்போதும்
முத்தங்களை நோக்கியதாகவே இருக்கிறது.
அதனால்தான் அடிக்கடி உன்னுடன்
கோபம் கொள்ளவேண்டும் போல் இருக்கிறது.

உன் கோபங்களோடுதான்
எனக்கு திருமணம் என்றவுடன்,
அந்த கோபத்தை தூக்கி எறிந்துவிட்டு,
என்னை தவிர நீ வேறு யாரையும் திருமணம்
செய்து கொள்ள கூடாது என்று என்னை
இறுக்கி அணைத்து கொள்கிறாய்.
Chooooo.... Chweeeeet....

ஆனாலும் உன்னைவிட உன்
கோபங்களைதான் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது,
காரணம் அவைதானே உன் முத்த சாலைக்கு
என்னை வழி நடத்தி செல்கின்றன.


இதோ உன்னுடன் அடுத்த
சண்டைக்கு தயாராகி விட்டேன்.
பின் என்ன? யாரைக் கேட்டு உன்
பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தையை
தூக்கி கொஞ்சினாய்?

எனக்கு மட்டுமே சொந்தமான
உன் முத்தங்களை அதற்கு
பரிசாகவும் தருகிறாயே?
இது நியாயமா சொல்..
அப்பாடி சண்டைக்கு ஒரு காரணம்
கிடைத்து விட்டது. இது போதும்...

எனக்கு சொந்தமான ஒன்றை மற்றவர்கள்
பயன்படுத்தினால் எனக்கு பிடிக்காது.
அதனால்தான் உன் ஆடைகளின் மீது கூட
ஆத்திரம் எனக்கு...

என்னுடன்தான் கோபம் உனக்கு..
என்ன பாவம் செய்தன என் செல்ஃபோன்?
உன் SMS இன்றி செத்துப் போய்விட்டது
என் இன்பாக்ஸ்.
உன் குரல் கேட்காமல்
என் வோடாஃபோனின் நாய்க்குட்டி
கூட தொலைந்து போய் விட்டது.

தயவு செய்து எவ்வளவு வேண்டுமானாலும்
என்னிடம் சண்டையிடு...
ஆனால் பேசாமல் மட்டும் இருக்காதே
உன்னுடன் பேசா நாட்களில்
என் நாட்காட்டி வேலை நிறுத்தம் செய்கிறது.

உன்னுடன் பேசிவிட்டு
உடனே மறந்துவிடுகின்றேன். ஆனால்,
உன்னுடன் கோபம் கொள்ளும் நேரங்களில்
நாள் முழுவதும் உன்னையே
நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்.
அதனால்தான் என்னவோ உன்
கோபங்களை மிக ரசிக்கிறேன்.

உன் சண்டையின் நீட்சியான
சமாதானங்கள் எப்போதுமே
சுவாரஸ்யமானதாகத்தான் இருக்கிறது.

என்னுடன் சண்டையிட்டு விட்டாய்,
இனி தயாராய் இரு, முத்த சமாதானங்களோடு...
அவ்வளவு சீக்கிரம் சமாதானம்
அடைந்து விடுபவன் இல்லை நான் .

Wednesday, June 3, 2009

வெண்ணிலவே பாடல் - ஒரு பரவச அனுபவம்


கேள்வி : எத்தனையோ பாடல்களுக்கு நீங்கள் நடனம் அமைத்திருக்கிறீர்கள். உங்களை மிகவும் கவர்ந்த நடனம் எது?

பதில் : எத்தனையோ பாடல்களுக்கு நான் நடனம் அமைத்திருந்தாலும், பிரபுதேவா, கஜோல், ஆடும் வெண்ணிலவே பாடல் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. அந்த பாடலை பார்க்கும் போதெல்லாம் நானே காதலிக்க தொடங்குகிறேன்.

இப்படி சொன்னவர் யார் தெரியுமா? இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த நடன இயக்குனர்களில் ஒருவரும், பல தேசிய விருதுகளையும், பாராட்டுகளையும் வாரிக்குவித்த சரோஜ்கான் அவர்கள். ஆம்... இந்தப்பாடல் அந்த அளவுக்கு தகுதி வாய்ந்தது. இசை, நடனம், கலை, பாடகர்கள், இயக்கம், ஒளிப்பதிவு, என அத்தனை துறை சார்ந்தவர்களும் தங்களது முழு அர்ப்பணிப்பை கொடுத்த பாடல் இது.

"வெண்ணிலவே வெண்ணிலவே விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா?" என்று மெல்லிய குரலில் காதலின் முதல்பிரசவத்தை அரங்கேற்ற தொடங்குவார் ஹரிஹரன். பிரபுதேவாவும் தயக்கத்தின் குழந்தையை சுமந்தபடியே பாடலை பாட தொடங்குவார். பின் காதல் பூதம் பிரபுதேவாவின் விழிகளில் இருந்து எட்டிப்பார்த்தபடியே கஜோலை நோக்கி பாய தொடங்கும். அதுவரை அசுவாரஸ்யமாய் நின்றிருக்கும் கஜோல், மெல்ல மெல்ல தன் பார்வை அம்புகளை பிரபுதேவாவை நோக்கி வீச தொடங்குவார்.

பிரபுதேவாவினால் மெல்ல மெல்ல ஈர்க்கப்படும் கஜோல், மெல்ல மெல்ல அந்த பாடலுக்குள் நுழைய தொடங்குவார். தன்னை முழுவதுமாக அந்த பாடலுக்குள் இழந்த கஜோல், ஒரு கட்டத்தில் பிரபுதேவாவின் மெஸ்மெரிச விரலுக்கு கட்டுப்பாட்டு பாடத்தொடங்குவார். கஜோல் பாடுவார் என எதிபார்க்காத பிரபுதேவா, ஒரு நிமிடத்தில் கஜோலின் விழி ஈர்ப்பில் நிலை குலைந்து போவார். பின் சுதாரித்துக் கொண்டு பாடலை மெதுவாய் ரசிக்கத்தொடங்குவார்


"எட்டாத உயரத்தில் நிலவை வைத்தது யார்? கையோடு சிக்காமல் காற்றை வைத்தது யார்?" என்று கஜோல் தன் காதலை சூசகமாக தெரிவிக்க, "அதை எண்ணி எண்ணி இயற்கையை வியக்கிறேன்" என பிரபுதேவாவும் தன்னை மறைத்தபடியே பதில் சொல்லவார். இதோ காற்றை என் கையில் பிடித்து விட்டேன் என்று சொல்வது போல் கஜோல் மெதுவாய் பிரபுதேவாவின் விரல்களை பிடிக்க,


கஜோலின் கரங்கள் தன் மீது பட்டவுடன், அதுவரை அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பிரபுதேவாவின் காதல் மிருகம் தன் கட்டுகளை அவிழ்த்துக்கொண்டு பாய தொடங்கி, உணர்ச்சி வேகத்தில் " உலகை ரசிக்க வேண்டும் நான், உன் போன்ற பெண்ணோடு" என்றபடியே கஜோலை கட்டி அணைத்துக் கொள்வார் . வாவ். காதலும் காதலும் கலக்கும் அற்புத சங்கமம் அது.

முதல் முறையாக ஒரு ஆணின் ஸ்பரிசத்தை உணரும் பெண்ணின் உணர்வுகளை கஜோல் இந்த இடத்தில் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தி இருப்பார். பின் இருவரும் கை கோர்த்தபடியே காதல் தேசத்தில் நுழைவார்கள். பிரபுதேவாவிற்கு இந்தப்பாடல் ஒரு வரம். ஆர்ப்பாட்டமான நடனமும், பைத்தியக்காரத்தனமான எக்ஸ்பிரஷன்களும் இல்லாமல், மெல்லிய காதலை வெளிப்படுத்தியபடி பிரபுதேவா அமர்க்களப்படுத்தி இருப்பார்.

கஜோலைப்பத்தி என்ன சொல்வது? பிரபுதேவா இத்தனை ஆட்டங்கள் ஆடி, பாடி, கஷ்டப்பட்டு தன் காதலை வெளிப்படுத்த, கஜோல் Just Like that தன் ஓர விழிப்பார்வையாலே வெளிப்படுத்திவிட்டு போவார். பிரபுதேவாவின் அத்தனை நடிப்பும் கஜோலின் காந்தக கண்களின் அசைவிற்கு முன்னால் காணாமல் போய்விடும். She is Amazing.

சாதனாசர்கம்'இன் குரலிலும், ஹரிஹரனின் குரலிலும் தேன் தடவி பாட பாட வைத்திருப்பாரா ரஹ்மான்? இருவரது குரலும் இன்னமும் காதுகளில் இனித்துக் கொண்டு இருக்கிறது. இந்த பாடலுக்கு இசையை ரஹ்மான் கீபோர்டில் அமைத்திருப்பாரா? இல்லை காதல்போர்டில் அமைத்திருப்பாரா? என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருக்கிறது. இருவரது காதல் உணர்வுகளும் அற்புதமாக, இசையாய் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

காதல் தூதுவன் போல், ஒளிப்பதிவு வாழ்ந்திருக்கிறது. கண்ணை உறுத்தாத செட் பாடலுக்கு இன்னும் உயிர் கொடுக்கிறது. பெரிய கவித்துவமான வரிகள் எல்லாம் இல்லாமல், மனதை மெஸ்மரிசம் செய்யும் இயல்பான வார்த்தைகளை ரகுமானின் இசையுடன் திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறார் வைரமுத்து.

பாடல் என்றால் எப்படி எடுக்க வேண்டும் என்று இந்த பாடலை பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளலாம். 50 குரூப் நடன நடிகர்கள், பிரம்மாண்ட செட், அதிரடி நடனம், காதை கிழிக்கும் இசை, என பைத்தியக்காரத்தனங்களை ஒதுக்கிவிட்டு, மனதில் ரசிப்புத்தன்மையை மட்டும் சுமந்து கொண்டு உருவாக்க முனைந்தால் நிச்சயம் இப்படிப்பட்ட பாடல்கள் உருவாகும் என்பது மட்டும் உண்மை.

Tuesday, June 2, 2009

தமிழ் சினிமாவில் வசனங்களின் முக்கியத்துவம்


ஒரு திரைப்படத்தில் வசனம் என்பது வெறும் பக்கங்களை நிரப்பி செல்வது அல்ல. நம் மனதை நிரப்பி செல்லுமாய் இருக்க வேண்டும். ஆயிரம் பக்கங்களில் சொல்லி புரிய வைப்பதைவிட ஒரு வரி வசனத்தால் மிக எளிதாய் புரிய வைக்கலாம்.

"அவன் பிச்சை எடுக்க கூடாது'ன்னு நீ நினைக்குற.
அவன் திருடனா ஆயிட கூடாது'ன்னு நான் நினைக்குறேன்."

சமீபகால திரைப்படங்களில் இந்த வசனம் பாதித்ததைப் போல் வேறெந்த வசனமும் நம்மை பாதிக்கவில்லை. ஒரு நிமிடம் பிச்சை எடுப்பவர்கள் மீதான நம் அணுகுமுறையை புரட்டிப்போட்ட வசனம். பசங்க திரைப்படத்தில் வரும் இந்த வசனம் "Oration" அணுகுமுறையிலிருந்து விலகி நம்மில் வெகு இயல்பாக விதைக்கப்படுகிறது.

"எளிதில் சம்பாதிக்க முடிந்தது எதிரிகளை மட்டும்தான். "

"நம்மோட வியாபாரத்துக்காக யாரோ முன்ன பின்ன தெரியாத ஒரு ஆளுகிட்ட சிரிச்சு சிரிச்சு பேசுவோம். ஆனா நம்மோட உறவுகள்கிட்ட நம்ம ஈகோக்களை மனசுல வெச்சிகிட்டு சரியா முகம் கொடுத்து கூட பேச மாட்டோம்" .

என்ன அற்புதமான வசனங்கள். ஒரு திரைப்படம் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். வசனங்களை எழுதக்கூடாது. நம் வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்க வேண்டும். அப்படி எடுக்கப்பட்ட வசனங்கள்தான் எப்போதும் நம் மனதில் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

வசனங்களுக்காக மெனக்கெடும் ஒரு இயக்குனரால் மட்டும்தான் ஒரு நல்ல படைப்பை கொடுக்க முடியும். அந்த வகையில் பார்த்தால் இயக்குனர் மணிரத்னம் ஒரு அற்புத படைப்பாளி. இவரது திரைப்படங்களில் மட்டும் எப்போதும் வசனங்கள் தன் சாம்ராஜ்யத்தை விரித்து வைத்திருக்கும்.

உதாரணமாக மெளன ராகம் திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சி. தனக்கு பிடிக்காத கணவன் தன்னை தொட வரும்போது ரேவதி ஒரு டயலாக் சொல்வார்.
"நீங்க தொட்டா கம்பளிபூச்சி ஊர்ற மாதிரி இருக்கு". என்பார். பக்கம் பக்கமாக வசனம் எழுதி கொடுக்க முடியாத உணர்ச்சியை இந்த ஒரு வரி வசனம் ஏற்படுத்தியது.. இன்றளவும் மறக்க முடியாத வசனம் இது.

அதே படத்தில் மோகன் "உனக்கு என்ன பரிசு வேண்டும்?" எனக் கேட்க, "எனக்கு விவாகரத்து வேண்டும்" என்று சொல்லும் வசனமும் ரசிகர்களை அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது.




அதே போல் பம்பாய் திரைப்படத்தில் நாசர் அரவிந்த்சாமியிடம், 'நான் செத்துப் போனதுக்கு அப்புறம்தான் நீ அந்த பொண்ண கட்டிக்க முடியும்" என்று சொல்வார். உடனே அரவிந்த்சாமி அதற்கு சற்றும் யோசிக்காமல் "நீங்க சாகறவரைக்கும் என்னால காத்திருக்க முடியாது" என்பார். வசனங்களில் ஒரு அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியது இது.

கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் திரைப்படத்தில் "இலங்கையில் அமைதி திரும்பும் நாளில் உன்னுடன் வருவேன்" என நந்திதா தாஸ் கூற, "எப்போம்மா இங்க அமைதி வரும்?" என கீர்த்தனா கேட்க, "தெரியலை" என நந்திதாதாஸ் சொல்லும் ஒற்றை வசனத்தில் ஆயிரம் அர்த்தம் பொதிந்திருக்கும்.

முதல்வன் திரைப்படத்தில் ஒரு ஊனமுற்ற கதாபாத்திரம் அர்ஜுனிடம் "ஐயா, என்ன மாதிரியே இந்த நாடும் ஊனமா கிடக்குது. எந்திரிச்சு நடக்க வையுங்க." என்று சொல்லும் காட்சியும் "கடைசியில என்னையும் ஒரு அரசியல்வாதியா ஆக்கிட்டாங்களே " என்று அர்ஜுன் புலம்பும் காட்சியும் படத்தை எங்கேயோ தூக்கி சென்றன.

இருகோடுகள் திரைப்படத்தில் ஜெமினிக்கும், செளகார் ஜானகிக்கும் உள்ள உறவை "அச்சா" என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் ஜெயந்தி சொல்லும்போது கைத்தட்டலால் தியேட்டர் அதிர்ந்தது.

இப்படி திரைப்படம் பார்த்து முடித்தபின் அந்த படம் ஏதாவது ஒருவகையில் நம்மை ஏதாவது செய்ய வேண்டும். ஒன்று நம்மை சிரிக்க வைக்க வேண்டும். ஒன்று நம்மை அழ வைக்க வேண்டும். நம் சமுதாயத்தின் மீது கோபத்தை உருவாக வேண்டும். அல்லது நம்மை காதலிக்க வைக்க வேண்டும். இப்படி நமக்குள் எந்த அதிர்வையும் ஏற்படுத்தாத படைப்பு படைப்பே அல்ல. அந்த வகையில் பசங்க இயக்குனர் 'பாண்டிராஜ்" நமக்கு நிறைய நம்பிக்கை தருகிறார்.

மிஷ்கினின் திரைப்படங்களிலும் இதை காண முடிகிறது. அஞ்சாதே திரைப்படத்தில் கடத்திக் கொண்டு வரப்பட்ட அந்த சிறுமி "அண்ணா, ஒன் பாத்ரூம் போகணும்" என்று சொல்லுமிடம் செல்லுலாய்ட் செதுக்கல். இதைவிட நுணுக்கமாக ஒரு இயக்குனரால் தன் படைப்பை செதுக்க முடியாது.

எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் ஒரு படைப்பை நாம் மறக்காமல் இருப்பதற்கு காரணம் அந்த திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் வசனங்கள்தான். அதனால்தான் வசனங்களுக்காக மெனக்கெடுதல் மிக மிக அவசியமாகிறது. நம் சினிமாவில் மட்டும்தான் கதை, திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம், என்று அனைத்து பொறுப்புக்களையும் ஒருவரே போட்டுக்கொள்வது பெருமைக்குரிய விஷயமாக கருதப்படுகிறது. அந்த ஈகோவை துறந்து மிகச்சிறந்த வசனகர்த்தாவிடம், பொறுப்பை ஒப்படைக்கும் போது மிக நல்ல படைப்புகள் வரும்.

ஏனெனில் ஒரு இயக்குனர் கதைக்குள் இருந்து யோசிப்பார். வசனகர்த்தா கதையை தாண்டியும் யோசிப்பார். இங்குதான் அடங்கி இருக்கிறது வெற்றியின் சூட்சுமம். மணிரத்னம், ஷங்கர், போன்றோர் தங்கள் படைப்புகளை தங்கள் பார்வையிலிருந்து மட்டும் அல்லாமல், சுஜாதாவின் பார்வையிலிருந்தும் யோசித்தால்தான் மிக நல்ல படைப்புகளை கொடுக்க முடிந்தது.

இப்படி மிக நுணுக்கமான விஷயங்களை தங்கள் படைப்புகளில் கொண்டுவரும் படைப்பாளி காலத்தால் கொண்டாப்படுவான். வசனங்கள் வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே அல்ல. அது சினிமாவுக்கு ஆடை போனது. அதை பட்டாடையாக மாற்றுவதும், கிழித்து போடுவதும் இயக்குனர்களின் கையில்தான் உள்ளது.

இதையும் படியுங்கள்